Amosando publicacións coa etiqueta autores. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta autores. Amosar todas as publicacións

sábado, 19 de decembro de 2015

OS NOSOS BALBINOS


Este ano o festival de Nadal estivo pero que moi animado. Non sabía eu que no noso centro tiñamos tantos e tantas aficionados á música e ao baile. E ese comezo do noso grupo de teatro, con tan pouco tempo de traballo, 5 rapazas ben teatreiras. E ata acro-sport, deixáronnos alucinados.
E non podían faltar os nosos rapaces do Club, que puxeron en escena a Balbino. Contamos coa colaboración de alumnos de 3º e 4º do Club´(Rebeca, Rayssa e José Manuel) que foron resumindo o argumento de Memorias dun neno labrego. No medio,  os nosos lectores, convertidos en Balbino, lían ante un público ben difícil (día de vacacións,  ponte ti a ler en alto, a ver que pasa)
Daniel presentou a Balbino: Eu son Balbino, un rapaz de aldea...
María, foi Balbino falando do valor da amizade con Lelo (Daniel) como lle dixera o seu tío (Rois)
Elba como Balbino e Laura como Andrés,  falaron das persoas maiores


Pablo foi quen de falar do amor de Balbino pola mestra (Marlene)



Noa fixo de Toño, foi o peche co principio de Cartas a Lelo


Teño que confesar que pasei moito medo...cando vin o salón cheo, e dinme conta de tooooooodo o rato que estes estupendos Lectores (si, con maiúscula) ían ler, pensei..."pasámonos, verás como non aguantan". Si que algún fixo o parvo (iso vai no guión) pero en xeral o respecto foi fantástico. Incluso sorprendeume á saída  os comentarios de alumnas de bacharelato, que lles gustara esta historia tan afastada de nós.
Gracias, rapaces.

domingo, 13 de decembro de 2015

Facendo reconto

A verdade é que este ano estou verdadeiramente contenta por como está marchando o club. Só hai que mirar os dous últimos meses. Temos as nosas reunións dos venres cos nosos Contos por palabras, están en marcha as reunións dos nosos debatintes de segundo de Bacharelato e xa está escollido libro para as tertulias de 4º de ESO e 1º de Bacharelato.
Pero ademais de todo iso...
A cea das profes

Mira que falamos de Memoria da choiva ata con certos desacordos sobre o final (teríamos que falar co autor). O mellor,  o xogo preparado por Amalia con premio e todo. Ben merecido levou Marisol este agasallo.
Xa contará na seguinte cea que lle pareceu

E xa temos data para a seguinte. Toca teatro e cea. Leremos e veremos O testamento de María de Colm Tóibín por se alguén do centro anímase.

Os rapaces tamén seguiron coas súas actividades, mirade estas creativas interpretacións dun gatipedro de Escola de Menciñeiros


      



Tamén fomos ao teatro
E no camiño fixemos unha actividade divertidísima que tiña que ver cun dos relatos lidos. Cambiamos algúns dos nomes de establecementos da cidade. E os eslogan...moi chuscos. Pasámolo ben. A xente mirábanos. Normal, non é moi común ver a rapaces traballando, con libro e caderno nun bus da cidade. Aínda nos deu tempo ao chegar de ler outro relato. Pero eu creo que non gustou moito.
A obra de Troya gustounos a casi todos

Houbo a quen non lle gustou tanto, aos rapaces de 2º ciclo, non? A verdade é que  era unha posta en escena distinta: os monicreques preciosos e unilos con imaxes, pareceunos (a algúns) un acerto.
Pero sigamos coas cousas feitas,  xa neste mes.
Tivemos a sorte de que Margarita (profe de teatro) fixera para nos unha lectura de Memorias dun neno labrego e axudáranos ensinando como hai que ler ben un texto e na selección deses voluntariosos rapaces que presentáronse á proba de lectura para a homenaxe que faremos para todo o centro este venres.

Contamos na biblio con Margarita, profe de teatro para homenaxear a Neira Vilas


Para rematar un bo comezo de curso, estamos a todo traballar na preparación desa lectura dramatizada. E bastante apuradiños, entre exames e avaliación. Crucemos os dedos e que todo saia como esperamos. Os nosos "Balbinos" do club van sorprender moito. 

luns, 10 de febreiro de 2014

CALLES FRÍAS, LECTURAS RAUDAS

Estas de tercero siguen a todo trapo...si casi no se puede ni comentar. La verdad es que este libro de Calles frías de Robert Swindells se lee en un suspiro. Empezar a leer juntas fue un acierto, la verdad, sobre todo para entender ese doble narrador protagonista.

Link, un muchacho que se encuentra en Londres sin techo y sin empleo, consigue sobrevivir gracias a la protección de Ginger, un vagabundo que conoce a fondo las calles de la ciudad. Pero de repente Ginger desaparece, y también muchos otros chicos sin techo. Link se ve atrapado en una terrorífica maraña de acontecimientos cu ando al fin descubre que un asesino anda suelto..., un asesino de vagabundos.

Hay dudas sobre el comportamiento de ese loco asesino, lo curioso es que os preguntéis por qué corta el pelo o compra zapatos a los muertos pero no hayáis comentado nada de los propios asesinatos...Cada vez me asombráis más.
Gracias a este libro nos hemos adentrado en el mundo de la calle, saliendo de nuestro cómodo y caliente hogar. Dulce hogar. Me gusta la descripción que hace Link de los tipos de reacción de la gente a la que le pide limosna. Me he planteado mis propios comportamientos ¿y vosotras?
A raíz de este libro encontramos otras lecturas del mismo tema, más reales, como la de Miquel Fuster , profesional del cómic y del dibujo que ha pasado 15 años en la calle. Me haré con su cómic Miguel, 15 años en la calle. Barcelona sin mí


Pero quizá sea demasiado fuerte, ya que lo a mí me da la sensación que Calles frías no hemos dejado de verlo como  una ficción, gracias a ese loco asesino.
Os dejo un vídeo de Miquel hablando de su vida como mendigo. Vosotras me diréis si estáis preparadas para leer el cómic.
Espero vuestros comentarios del libro AQUÍ


luns, 27 de xaneiro de 2014

OS INTRÉPIDOS DO PINTOR DO SOMBREIRO DE MALVAS

A verdade é que o primeiro que teño que facer é pedir perdón aos rapaces de primeiro. Deixei nas súas mans este libro para Nadal, contándolles que o escritor e que era moi interesante, que poderiamos intentar falar con el e claro, emocionados,levaron o libro. Eu que lera o de Palabras de auga pensei que sería perfecto tamén este, pero cando lin o libro, dixen "mellor para segundo ou terceiro". Aínda así estes son os intrépidos que viñeron co libro e o sorriso posto despois de nadal


E estaba volvéndome tola buscando os cadros de Vangoh que ilustraran o libro cando na rede atopeime con este fantástico traballo de IES de Poio.



O pintor do sombreiro de malvas from Anxos bibliotequeira

Mañá falaremos desta presentación e despois veremos que preguntas farémoslle a Marcos Calveiro porque o outro día puxémonos en contacto con el e ofreceuse a contestas ás nosas dúbidas.

martes, 9 de abril de 2013

José Luis Sampedro


(José Luis Sampedro, 14 de marzo de 2011)

En los últimos años hemos conocido a José Luis Sampedro sobre todo como ciudadano y economista crítico y comprometido. Pero aquí no vamos a hablar de eso, no sea que se nos vea el plumero. Además, sus numerosas declaraciones y entrevistas en este sentido circulan hasta la saciedad en redes sociales y medios de comunicación. Aquí nos centraremos en su faceta literaria, un campo en el que el humanismo y la sensibilidad de este escritor casi centenario nos han dejado unas cuantas novelas llenas de sentimiento, sabiduría y comprensión hacia el ser humano.


En la página de RTVE  puedes leer diferentes reacciones sobre su muerte y ver algunos vídeos sobre su figura.
En relación con la literatura, en el artículo “Cómo me hice escritor”  el propio novelista hace una semblanza de su vida y del papel que en ella ha jugado la literatura. Puedes completarlo con otros artículos suyos, como “Los libros que me han acompañado”  o esta entrañable defensa de las bibliotecas  que escribió hace unos años, cuando se hablaba de la posibilidad de  cobrar por el préstimo de libros.

Si lo que quieres es informarte sobre sus libros, puedes leer un resumen de su vida y sus obras más relevantes  que le dedicó el diario El mundo cuando recibió el Premio nacional de las letras 2011. Y en Lecturalia encontrarás entradas dedicadas a muchos de ellos.

Aquí os dejamos con solo tres fragmentos de algunas de sus obras más conocidas, empezando, naturalmente, por aquella que le lanzó, bastante tardíamente, a la fama: La sonrisa etrusca.
En el museo romano de Villa Giulia el guardián de la Sección Quinta continúa su ronda. Acabado ya el verano y, con él, las manadas de turistas, la vigilancia vuelve a ser aburrida; pero hoy anda intrigado por cierto visitante y torna hacia la saleta de Los esposos con creciente curiosidad. «¿Estará todavía?», se pregunta, acelerando el paso hasta asomarse a la puerta.
Está. Sigue ahí, en el banco frente al gran sarcófago etrusco de terracota, centrado bajo la bóveda: esa joya del museo exhibida, como en un estuche, en la saleta entelada en ocre para imitar la cripta originaria.
Sí, ahí está. Sin moverse desde hace media hora, como si él también fuese una figura resecada por el fuego y los siglos. El sombrero marrón y el curtido rostro componen un busto de arcilla, emergiendo de la camisa blanca sin corbata, al uso de los viejos de allá abajo, en las montañas del Sur: Apulia o, más bien, Calabria.
«¿Qué verá en esa estatua?», se pregunta el guardián. Y, como no comprende, no se atreve a retirarse por si de repente ocurre algo, ahí, esta mañana que comenzó como todas y ha resultado tan distinta. Pero tampoco se atreve a entrar, retenido por inexplicable respeto. Y continúa en la puerta mirando al viejo que, ajeno a su presencia, concentra su mirada en el sepulcro, sobre cuya tapa se reclina la pareja humana.

El ritmo viril no es agresivo sino cósmico: vaivén de olas, palma mecida por la brisa. La piel de sus flancos se entrega a los muslos que la acunan apoyándose en los pies que sostienen el vaivén. Se siente mecido en una ola de carne que le envuelve con unas manos en su espalda, arañantes o acariciantes, y que le embriagan los oídos con el jadeo amoroso, con la palabra hecha música. Se disuelve en ella sin alarmarse, abandonándose, porque cuanto más se entrega más poderoso es su sexo, más grande con ese rendimiento su triunfo. Ahondando, ahondando, elevándose cuanto más se hunde, ensanchándose cuanto más se concentra. Ya no le envuelve el mar sino el cielo, las estrellas, el universo. Cede toda barrera, es anegado, arrebatado. Y ella es también más vencedora cuanto más vencida. El ímpetu del surtidor crece y crece, más alto, más cristalino, más afilado y vivo, todo lleno de una luz que convierte la gruta en un diamante cuyo centro es la pareja. Hasta que el surtidor se rompe, estalla, y la líquida lanza se hace flor derramándose redonda, en círculos, en inundaciones...

Le despertó el frío y entreabrió los ojos. Los abrió del todo, incrédulo: un hombre andaba por el río. Sí, tranquilamente, sobre las aguas, avanzando entre la niebla. Shannon se incorporó estupefacto, creyendo que aún soñaba, y lo comprendió al punto. El hombre pisaba sobre los troncos flotantes. Shannon apartó la manta, donde la escarcha blanqueaba todavía, y se puso en pie. […]
 -Se ha dormido, ¿eh?
Shannon se volvió. Era Paula. A la grisácea luz de la mañana la cara era muy joven, la mirada casi tímida. Pero los labios apretados, la firmeza del pecho y los rasponazos en las manos eran los de una mujer viviendo en plena sierra.
- ¿Se han marchado todos?
- Andan a la vuelta de esas peñas. Hoy tienen duro trabajo.
Recogió algunos de sus cabellos en el pañuelo, y continuó:
- Puede desayunar leche. El Americano le ha dejado una poca que les dio ayer un pastor.
Señaló hacia el cazo, arrimado al fuego. Sacó de su bolsa un pan empezado. Mientras Shannon recogía la manta y su mochila, Paula preparó unas sopas, dejando caer en la leche humeante finas rebanadas de pan.
- Deje. No se moleste.
- ¡Bah!... El Americano me dijo que le atendiera.
- No, no. No vale la pena de ocuparse de mí.
Hubo un breve silencio sacudido por el choque de los troncos y el correr del agua, mientras ella le miraba intensamente. Luego habló con su tranquila dulzura…

Viñeta de Forges para El País, 9 de abril de 2013



No sería mala idea, a modo de homenaje, escoger alguna de las obras de este autor para nuestras lecturas del club, como ya hicieron nuestros compañeros del IES Xesús Taboada Chivite.
 ¿Qué os parece? 
¿Tal vez para las tertulias del año que viene?



martes, 16 de outubro de 2012

Marjane Satrapi

A semana pasada o Cineclube Padre Feijoo, que xa está de volta todos os mércores, proxectou a película Poulet aux prunes (Pollo con ciruelas, en castelán), de Marjane Satrapi, baseada no comic do mesmo título (e da mesma autora). E alá que nos fomos tres profes do club, que pasamos unha velada estupenda con esta historia tenra e á vez dramática, impecablemente interpretada e cunha posta en escea deliciosa.


Marjane Satrapi (Irán, 1969) fíxose famosa con Persépolis, un dos dous cómics que todo o mundo, mesmo aqueles que abandoaron este xénero coa infancia, ten lido (O outro é Maus, de Art Spiegelman). Persépolis é unha obra autobiográfica, que conta a vida da autora dende o momento en que, cando ela tiña 10 anos, os integristas se fixeran co poder no seu país. As vicisitudes de Marjane no seu país e en Europa, onde ven a estudar, teñen sempre como transfondo a difícil situación de Irán, o fundamentalismo, a guerra, as dificultades da muller no mundo árabe pero tamén as dificultades  derivadas do "choque de culturas" que a protagonista enfronta en occidente. Ademáis do contido, foi moi comentado o particular estilo en branco e negro das viñetas, que caracteriza os libros máis coñecidos da autora.
Un deseño moi persoal que se mantivo na adaptación para o cine, unha película de animación realizada no 2007 que tivo case tanto éxito coma o comic.



Nunha liña similar a Persépolis está Bordados, que se presenta, en certo sentido, coma unha "continuación" do anterior: de volta en Teherán, Marjane, a súa avoa e sete mulleres máis, mentres durmen os seus maridos, manteñen unha longa conversa que nos permite coñecer, máis alá de simples estereotipos, múltiples aspectos da vida das mulleres árabes: as súas inquedanzas e sentimentos, as súas opinións e as diversas experiencias vitais, en certo sentido diferentes ás occidentais pero noutros moitos sorprendentemente universais.

Menos coñecido, El suspiro preséntase coma unha "fábula ilustrada", na que o texto vai combinado con debuxos á maneira dos libros infantís. Neste caso, Marjane Satrapi abandoa o branco e negro para relatar a historia dun comerciante que, nun dos seus viaxes, non puido traer á unha das súas fillas o regalo que ela lle pedira. As queixas da rapaza atraerán a un misterioso personaxe, "Ah", co que Rosa, e nós con ela, aprenderá o valor dos sentimentos.

En Ajdar, un conto dirixido esta vez aos máis pequenos (ainda que os maiores tamén o len con agrado), cóntasenos a historia dunha nena, Matilde, que terá que viaxar ao centro da terra para restaurar a orde que un misterioso temblor alterou.



Tamén vai dirixido aos máis pequenos o conto Los monstruos tienen miedo a la luna, unha historia na que María deberá loitar contra tres monstruos que lle asaltan pola noite. Para elo, a nena decide baixar a lúa á súa habitación, pero esa acción provoca un caos na cidade ao que terá que poñer remedio.

xoves, 13 de setembro de 2012

Roald Dahl Day



El 13 de septiembre de 2012 nacía en Noruega Roald Dahl, probablemente el mejor escritor de literatura infantil y juvenil de todos los tiempos. 
Bueno, vale, a lo mejor no soy muy objetiva, pero me han dicho que en un blog uno puede expresar sus opiniones, ¿no?
Y es que, desde libros más o menos infantiles -Las brujas, Charlie y la fábrica de chocolate, Matilda-, juveniles- Volando solo- o más adultos –Relatos de lo inesperado, Relatos escalofriantes-, Roald Dahl nos sigue fascinando a cualquier edad. 

Fantasía, magia, ironía, humor y hasta terror se combinan en historias protagonizadas por personajes inolvidables, a los que muchas veces ponemos cara gracias a las ilustraciones de su amigo y colaborador Quentin Blake.

La celebración del Roald Dahl Day, conmemorando la fecha de su nacimiento, es una buena ocasión de sumergirnos nuevamente en ese universo tan especial. ¿Te animas? Si te atreves con el inglés, en esta página puedes descubrirlo todo sobre este fascinante autor. Y en esta otra tienes unas cuantas ideas para celebrar este día “a lo grande”.

En cualquier caso, leer cualquier libro de este autor ya es, por si solo, una especie de celebración. Así que decídete y empieza ya el que tengas más a mano, ¡que no queda nada para que se nos acabe la libertad de las vacaciones!

domingo, 3 de xuño de 2012

Lorenzo Silva


Lorenzo Silva, el 30 de mayo en el Liceo de Ourense
Lorenzo Silva comenzó la charla a la que asistimos el pasado día 30 hablando de la importancia que tiene para él encontrarse con los lectores, porque el oficio de escribir, aunque tenga como finalidad fundamental la comunicación, se realiza la mayor parte del tiempo en soledad. Pensaba yo, mientras tanto, que también la lectura se realiza, mayoritariamente, en soledad. A no ser... ¡que te apuntes a un club de lectura! Y allí estábamos, un escritor y un puñado de lectores compartiendo, además de la obra, un espacio: el Liceo.
 .

Alumnos del centro en la tertulia del 18 de abril
 Ha pasado ya algo más de un mes desde que algunos alumnos y alumnas de nuestro centro pusieron en común su lectura de "La estrategia del agua" con alumnos y alumnas de otros centros orensanos, y, por fin, pudimos compartirla también con su autor. Un autor que nos habló de su visión de la literatura como "ventana" a otros lugares, al conocimiento, pero, sobre todo, a la realidad. Porque la realidad, como la novela policiaca, está llena de misterios. Y además, nos dijo, porque una sociedad se retrata, también, por sus delincuentes, por cómo investiga sus crímenes, por cómo imparte justicia.

Y, así, en las novelas protagonizadas por Bevilacqua y Chamorro, como esta que hemos leído, se cuela la realidad española desde el nombre del protagonista, hasta temas de actualidad como la crisis económica, las relaciones entre hombres y mujeres, la paternidad o la justicia, pasando por las acciones (La estrategia del agua está basada en hechos reales), la evolución del país (los protagonistas y su entorno van evolucionando de acuerdo con el paso real del tiempo de las publicaciones) o los diferentes lugares en los que se desarrollan las novelas (los protagonistas de la novela pertenecen a un cuerpo especial de la Guardia Civil, que investiga crímenes en toda España. En lugares, según Lorenzo Silva, que ellos tienen que explorar, como forasteros)
 El autor nos habló también del trabajo de la Guardia Civil y de la justicia, temas que demostró conocer en profundidad. No en vano trabajó como abogado antes de poder dedicarse a la escritura, que era su auténtica vocación pero de la que durante un tiempo pensó que no podría vivir.

En fin, una conferencia que mereció la pena. Para los que os la perdisteis (¡conste que estábais todos invitados, eh!), Begoña ha tenido la gentileza de grabar algunos fragmentos.


venres, 24 de febreiro de 2012

Día de Rosalía

Imaxe creada por tictic

 Hoxe, 24 de febreiro, celébrase o 175 aniversario do nacemento de Rosalía de Castro. Un excelente motivo para sumarnos aos numerosos actos de homenaxe que se están a celebrar en todo o territorio galego para lembrar a unha figura humana e literaria que deixou unha pegada moi fonda especialmente na cultura galega, pero tamén na castelá.


Na páxina da RAG podes ler as súas obras máis importantes en galego: Cantares gallegos e Follas Novas. En Son de poetas podes, ademáis de ler algúns poemas, escoitar as numerosas versións musicadas que se levan feito. En canto a obra en castelán, na Biblioteca Virtual do Instituto Cervantes podes acceder a En las orillas del Sar.

Como poeta do cotián e do universal, seguro que non che costa moito atopar algún poema que expresa exactamente iso que algunha vez sentiches, ou escoitaches, ou estás a sentir agora mesmo. Porque Rosalía é unha deses poetas que cantan os sentimentos que todos temos e moitas veces non sabemos poñer en palabras. Ela mesma idéntificase no comezo de Cantares gallegos cunha moza que pon voz ao sentimento das xentes, do pobo, da paisaxe...



Pero tamén en Follas novas, ese poemario supostamente máis "persoal", recoñece a universalidade dos sentimentos que canta:



Así que xa sabedes: os vosos sentimentos andan por aí, agochados entre as páxinas dos poemarios de Rosalía. Só hai que ter ganas de buscalos. Eu, creo que xa o dixen algunha vez, quédome co primeiro de Follas Novas, (libro que, por outra banda, fascinoume todo el, alá nos tempos nos que aínda era romántica):


E ti, xa sabes cal é o teu poema de Rosalía favorito? 
Anímaste a compartilo nos comentarios?

xoves, 19 de maio de 2011

Lois Pereiro no Quinto

IMPRESIONANTE o esforzo deste grupo de alumnos para achegarnos á figura de Lois Pereiro, preparando esta montaxe nun tempo récord, renunciando a recreos, memorizando a toda velocidade, ensaiando en calquera ratiño, "destripando" os textos para atopar o sentimento axeitado para lelos... E impresionante, por suposto, o resultado.

Finalmente, todo pagou a pena pola calurosa acollida do venres pasado no salón de actos. Pero os espectáculos en vivo son así: moito tempo para preparalos e moi pouco para disfrutalos. En fin, a tecnoloxía ven na nosa axuda permitindo que poidamos inmortalizar ese momento, e aquí tedes a filmación da nosa homenaxe ao poeta monfortino.


Agardamos que disfrutárades da sesión e que a nosa montaxe vos servira para coñecer un pouco mellor ao homenaxeado. E, por suposto, agardamos con impaciencia que nolo contedes nos vosos COMENTARIOS: que foi o que máis vos gustou? Aprendestes algo sobre o poeta? Cal foi o voso poema favorito?


sábado, 30 de outubro de 2010

Cien años con Miguel

Hoy celebramos el centenario del nacimiento de Miguel Hernández (1910-1942), uno de los poetas más apasionados y significativos del siglo XX español.
 Los sentimientos y acontecimientos de su corta vida, marcada por la tragedia, la pasión y la lucha, están siempre presentes en unos poemas con los que aun hoy resulta difícil no emocionarse.
Así ha debido sentirlo Nach, el conocido MC, que en este aniversario ha rendido tributo al poeta alicantino con su canción "Hoy converso con Miguel". En ella combina versos del propio Miguel Hernández con otros de su cosecha.


Os proponemos que, entre todos, encontremos los poemas de los que Nach ha extraído algún verso. Puedes buscarlos en antologías, libros de texto o los libros del autor, pero seguro que lo más fácil es recurrir a Internet. Si te decides por esta opción, no te limites a usar un buscador. Aprovecha para leer algún poema en páginas de poesía como Poesi.as, A media voz, Los-poetas.com, o cualquier otra que conozcas. Incluso para escucharlos, ya que el ritmo y la fuerza de la poesía de Miguel Hernández la hacen especialmente adecuada para el recitado.
Y no pierdas la ocasión de informarte sobre su vida, porque conocerla hará que de verdad puedas apreciar toda la humanidad, el dramatismo y el sentimiento que impregnan la figura de este poeta inmortal.
.
¡A ver si conseguimos encontrarlos todos!