Amosando publicacións coa etiqueta citas. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta citas. Amosar todas as publicacións

venres, 20 de novembro de 2015

Xa imos pola segunda cea de profes

A verdade é que foi xa no mes de setembro cando retomamos as nosas quedadas literarias. Os libros ata estaban un pouco esquecidos. Tiñamos de optativo Os libros prestados de Xabier López López e Barba Azul de  Amélie Nothomb. Bastante diferencia nas visións deste último, entre filias e fobias que  deu moito que falar. Incluso continuamos días despois por mensaxería porque os meus alumnos de 2º de Bacharelato e eu con eles non entenderamos igual a obra.

<<Justo en el momento en el que don Elemirio murió, Saturnine se convirtió en oro"


A verdade é que falamos moito de libros, lecturas e ... É fantástico volver ao curso así. 
Quedamos con bo sabor, por eso,  hoxe, día 20 de novembro, cunha semana de atraso sobre o acordado, ás dez da noite espéranos a Memoria da choiva. 
Creo que haberá opinións encontradas sobre ela

luns, 27 de xaneiro de 2014

OS INTRÉPIDOS DO PINTOR DO SOMBREIRO DE MALVAS

A verdade é que o primeiro que teño que facer é pedir perdón aos rapaces de primeiro. Deixei nas súas mans este libro para Nadal, contándolles que o escritor e que era moi interesante, que poderiamos intentar falar con el e claro, emocionados,levaron o libro. Eu que lera o de Palabras de auga pensei que sería perfecto tamén este, pero cando lin o libro, dixen "mellor para segundo ou terceiro". Aínda así estes son os intrépidos que viñeron co libro e o sorriso posto despois de nadal


E estaba volvéndome tola buscando os cadros de Vangoh que ilustraran o libro cando na rede atopeime con este fantástico traballo de IES de Poio.



O pintor do sombreiro de malvas from Anxos bibliotequeira

Mañá falaremos desta presentación e despois veremos que preguntas farémoslle a Marcos Calveiro porque o outro día puxémonos en contacto con el e ofreceuse a contestas ás nosas dúbidas.

martes, 23 de abril de 2013

Una nueva comprensión


Jill pertenece al mundo de la segunda mitad del siglo veintidós. Para ese entonces se ha logrado viajar en el tiempo pero se practica raramente y hay severas restricciones. El gobierno, consciente del potencial para la destrucción y el desastre, permite un solo viaje por persona. No por el placer de visitar otras épocas sino como un rito de iniciación a la etapa adulta, al llegar a los veinte años. Se lleva a cabo una celebración y esa misma noche se envía a la persona al pasado, para que recorra el mundo durante un año y observe a sus antepasados. Comenzando doscientos años antes del nacimiento…y luego recorriendo el tiempo hasta el presente. El propósito del viaje es enseñar humildad y piedad, tolerancia hacia el prójimo. El viajero comprenderá que proviene de un inmenso caldero de contradicciones y que entre sus antecedentes hay mendigos y tontos, santos y héroes, deformes y bellos, almas amables y violentos criminales, altruistas y ladrones. Exponerse a tantas vidas en tan corto periodo de tiempo significa lograr una nueva comprensión de uno y de su lugar en el mundo. Verse como parte de algo más grande, como un individuo único, una existencia sin precedentes con su propio e irremplazable futuro.
Se comprende, finalmente, que uno es el único responsable de hacer de sí mismo lo que es.
Paul Auster: La noche del oráculo


Mientras leía este párrafo pensaba que no es necesario viajar en el tiempo para comprender todo eso. Al menos, no físicamente. Los libros en general, y la literatura en particular, nos han dejado a lo largo de muchos siglos  (no solamente dos, sino MUCHOS siglos) abundantes experiencias y testimonios para comprender de dónde venimos, para “exponernos a muchas vidas”,  para vernos “como parte de algo más grande, como un individuo único, una existencia sin precedentes con su propio e irremplazable futuro”...
para comprender, finalmente, “que uno es el único responsable de hacer de sí mismo lo que es.”




.......
...........
.......
 

venres, 7 de outubro de 2011

Mens sana in corpore sano


Non teño nada que engadir. Cando fala un Premio Nobel, excelente escritor, cidadán comprometido, ser humano lúcido, sensible e xeneroso, as palabras dos demáis sobran.