Amosando publicacións coa etiqueta humor. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta humor. Amosar todas as publicacións

venres, 6 de novembro de 2015

Monólogos navideños

           Dentro de nada, en cuanto pasen los magostos, el "espíritu navideño" empezará a invadir los escaparates, las calles y los medios de comunicación. Y, aunque siempre nos quejemos de que empieza demasiado pronto, este año nosotros hemos decidido adelantarnos aún más. Porque de lo contrario, ya sabéis, nos metemos en exámenes, no nos da tiempo a nada.... ¡y nos quedamos sin festival de navidad!
.
         Así que, antes de que nos pille el toro, vamos a haceros una propuesta para ese día. Luego no digáis que no avisamos con antelación.
.
            En colaboración con el Equipo de Normalización y Dinamización Lingüística, nuestra propuesta es organizar un certamen o un concurso (eso dependerá de vosotros, del presupuesto, etc, etc) con monólogos de Navidad en gallego. De momento, todos los que hemos encontrado en la red sobre ese tema están en castellano, y los hemos recopilados para que leáis un poco y saquéis ideas para los vuestros. Si no tenéis mucho ingenio o muchas ganas, podéis incluso escoger uno de estos y traducirlo o adaptarlo en mayor o menor medida (dependiendo de las inscripciones, podría haber dos categorías: traducción y creación).

Los que estéis interesados, podéis hablar con vuestras profesoras de Gallego o Castellano, o pasaros por la biblioteca en el recreo de comedor de los lunes.
Enlace a page flipflap (por si el de arriba no se ve bien)
Enlace al documento en Scribd (en formato pdf)

martes, 14 de febreiro de 2012

Amor se escribe con H... de HUMOR

-Porque éste -explicó señalándole -ha tomado demasiado en serio el amor, sin fijarse en que "amor" se escribe sin hache. 
Dolly y Molly -como hacen todas las mujeres cuando no entienden una cosa- se echaron a reír. (Por eso ríen tanto al cabo del día.) 
--¡Chits! Nada de reírse... -protestó Fermín-. Estoy hablando en serio. Las cosas importantes, las únicas cosas importantes que existen en el mundo, se escriben con hache, y, por el contrario, se escriben sin hache las infinitas cosas que no tienen importancia. 
--Explica eso -pidió Zambombo, interesado. 
--No hace falta explicarlo. Basta con repasar el diccionario. Busca las cosas trascendentales, y sólo las hallarás en la H. Los "hijos", con hache; el "honor", la "honra", con hache; Dios ("Hacedor Supremo"), con hache; "hombre", con hache; la materialización de Cristo (la "Hostia"), con hache; la "hidalguía", con hache; el "habilitado", que es el que paga, con hache... 
Hubo nuevas risas. 
--Os hago reír, ¿verdad? Reír es lo más importante del mundo: y "humorismo" se escribe con hache... 
Enrique Jardiel Poncela: Amor se escribe sin hache. (1928)
Dende a fiestra da torre a condesiña ten os ollos chorosos enfiados na derradeira revolta do camiño, por onde un día fuxéu a súa ledicia de namorada. Co verme dos ciúmes rillándolle o corazón a condesiña vai morrendo pouquiño a pouco na fiestra da torre.
E pasan días, meses e anos, esculcando no camiño a volta do seu amor. E nun serán de pensamentos velaíños, relembrando aquel bico que se deron a furto, a condesiña belida morréuse de amor.
Así contan as xentes a morte da namorada.
Esa tomba encerra dende fai centos de anos as cinzas da malfadada condesiña, e a lenda que se conta de vellos a mozos colléu pulo sentimental no moimento de pedra, ucha misteriosa para tódolos espíritus románticos.
Unha vez foi aberta polos "intelectuales" da Vila e dentro atoparon ósos, retrincos de lenzo, pó e... carabuñas de cereixas para encher dúas cuncas.
Por certo que o médico, home de moitos anteollos e de moita caspa na chaqueta, díxolle ó boticario:
—A condesiña do que morréu, foi dunha enchente de cereixas...
Hai homes que non saben calar. 
Castelao: Cousas (1926)

 Apenas él le amalaba el noema, a ella se le agolpaba el clémiso y caían en hidromurias, en salvajes ambonios, en sustalos exasperantes. Cada vez que él procuraba relamar las incopelusas, se enredaba en un grimado quejumbroso y tenía que envulsionarse de cara al nóvalo, sintiendo cómo poco a poco las arnillas se espejunaban, se iban apeltronando, reduplimiendo, hasta quedar tendido como el trimalciato de ergomanina al que se le han dejado caer unas fílulas de cariaconcia. Y sin embargo era apenas el principio, porque en un momento dado ella se tordulaba los hurgalios, consintiendo en que él aproximara suavemente sus orfelunios. Apenas se entreplumaban, algo como un ulucordio los encrestoriaba, los extrayuxtaba y paramovía, de pronto era el clinón, la esterfurosa convulcante de las mátricas, la jadehollante embocapluvia del orgumio, los esproemios del merpasmo en una sobrehumítica agopausa. ¡Evohé! ¡Evohé! 
Volposados en la cresta del murelio, se sentían balpamar, perlinos y márulos. Temblaba el troc, se vencían las marioplumas, y todo se resolviraba en un profundo pínice, en niolamas de argutendidas gasas, en carinias casi crueles que los ordopenaban hasta el límite de las gunfias. 
Julio Cortázar: Rayuela (1963)