Amosando publicacións coa etiqueta club segundo ciclo. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta club segundo ciclo. Amosar todas as publicacións

xoves, 1 de xuño de 2017

REFLEXIÓN

O certo é que este ano o club está a funcionar dun xeito máis silencioso pero non significa que non esteamos a ler. Unha pena que non teñamos máis tempo para organizar actividades para todo o centro, como faciamos outros cursos.
Porén  estou satisfeita co chisquiño que aportamos os que tiramos deste carro. Un carro cargado de ilusións e libros pero tamén de moito traballo que, as veces, non nos deixa adicarnos como quixeramos a asuntos como estes do club ( ao fin e ao cabo son como quen di os "adornos" dos nosos sistemas educativos que piden contidos, procedementos, estándares e burocracias). Hai moita xente que nalgún momento botou unha man, foi profe axudante, alumno colaborador. Non podo máis que agradecer a todos aqueles que fixeron ou fan pola súa conta algo por este club,  ou a aqueles que foron voluntarios nalgunha das múltiples actividades lectoras do centro.  Xa levamos unha grande andadura e sempre atopei alguén, sempre, que me deu folgos cando estiven a piques de "pechar o chiringo". Cando estou cansa, superada ou simplemente farta dun sistema educativo que non ten en conta a xente que intenta impregnar de ilusión o seu traballo. "Tirar a toalla, dar a miña clase e saír correndo", penso a principios de curso. E logo, polo corredor acósame un neniño que non me coñece de nada e me pregunta se eu son "a dos libros" e que cando empezamos, e brillan os seus ollos que me descolocan. Ou unha profe dunha materia científica que ofrece os seus recreos para ler cos rapaces, ou alguén novo que quere axudar e que conta todo o que  fixo noutros centros. E brillan os seus ollos.  A verdade que na época do desánimo educativo (porque non sei se é que eu xa o levo dentro, ou é que está no meu centro) cando vexo "caer no campo de batalla" a compañeiros que parecen perder a ilusión e empezan a automatizarse, a non querer sentir, nin compartir,  eu sigo agarrándome aos libros como unha taboa de salvación. Aos libros  e as xuntanzas con outros centros, e a comer pizza nun aula falando dun libro, e as ceas de profes que tanto gozamos. E máis que nada agárrome  aos ollos dun único neno que queira LER. 
Por iso, estou satisfeita do noso pequeno traballo do anterior trimestre, e do pasado e deste (nuns días subirei un resumo). Estou cansa pero contenta de conseguir casi pechar un curso máis, aínda que non sexa con grandes adornos e foguetes, seguir esta pequena corrente lectora. 
Son malos tempos non só para a lírica, pero hoxe non teño ganas de tirar a toalla, aínda que con pouca forza, AQUÍ ESTAMOS.
E mañá... xa se verá.

xoves, 10 de marzo de 2016

O FARO ESCURO



O mércores 9 de marzo tivemos xuntanza de club de 4º de ESO,  para falar de O faro escuro  de María López Sández (Ed. Galaxia) que coordinou a profe de galego Ana González.  Baixo a aparencia de novela policial, López Sández consegue enfrontar a tres personaxes, dúas mulleres e un home, nunha difícil toma de decisións en situacións límite.
Na xuntanza falamos desa toma de decisións : que facer se estás nunha encrucillada? actúan ben os protagonistas nas súas tomas de decisións? foi acertada a decisión de  Catalina en nadar sen mirar cara o bebé? por que non sinte remorsos?  fixo ben o fareiro en dar a volta no outeiro? é atinado subirse a unha barca con temporal para salvar unha vida? Tamén se falou da credibilidade do acontecido e da verdadeira finalidade desta novela policial onde enseguida coñécese ao malo. Paramos a falar das diferentes formas de afrontar a vida as mulleres:o éxito e/o a renuncia profesional, ser xulgadas por decisións que son tomadas polo feito de ser muller. Tamén  algo saíu dos medios de comunicación, da utilización que fan das noticias e das persoas.
En definitiva, unha boa charla, saíron máis cousas do que eu esperaba. Moitas gracias, Ana e rapaces. Aquí vos deixo unha entrevista coa autora e algunha fotiño do almorzo.



Para a próxima xuntanza toca froita, vale?

sábado, 19 de decembro de 2015

OS NOSOS BALBINOS


Este ano o festival de Nadal estivo pero que moi animado. Non sabía eu que no noso centro tiñamos tantos e tantas aficionados á música e ao baile. E ese comezo do noso grupo de teatro, con tan pouco tempo de traballo, 5 rapazas ben teatreiras. E ata acro-sport, deixáronnos alucinados.
E non podían faltar os nosos rapaces do Club, que puxeron en escena a Balbino. Contamos coa colaboración de alumnos de 3º e 4º do Club´(Rebeca, Rayssa e José Manuel) que foron resumindo o argumento de Memorias dun neno labrego. No medio,  os nosos lectores, convertidos en Balbino, lían ante un público ben difícil (día de vacacións,  ponte ti a ler en alto, a ver que pasa)
Daniel presentou a Balbino: Eu son Balbino, un rapaz de aldea...
María, foi Balbino falando do valor da amizade con Lelo (Daniel) como lle dixera o seu tío (Rois)
Elba como Balbino e Laura como Andrés,  falaron das persoas maiores


Pablo foi quen de falar do amor de Balbino pola mestra (Marlene)



Noa fixo de Toño, foi o peche co principio de Cartas a Lelo


Teño que confesar que pasei moito medo...cando vin o salón cheo, e dinme conta de tooooooodo o rato que estes estupendos Lectores (si, con maiúscula) ían ler, pensei..."pasámonos, verás como non aguantan". Si que algún fixo o parvo (iso vai no guión) pero en xeral o respecto foi fantástico. Incluso sorprendeume á saída  os comentarios de alumnas de bacharelato, que lles gustara esta historia tan afastada de nós.
Gracias, rapaces.

venres, 20 de novembro de 2015

TERROR, MAREOS E LESIÓNS

Os rapaces do segundo ciclo e o profe de música non teñen igual ambientando situacións terroríficas. Chegar ao salón de actos entre incienso e música arrepiante, e os nosos axudantes tan metidos en papel, daba a ambientación perfecta.

Rayssa, Sofía, Rebeca y Jose Manuel traballando


Empezamos lendo(con medo e asco) a historia do Fornadas, que deixou aos rapaces preparadiños para o que viña
A lectura resultou do máis ¿relaxante?


Preparados para esa lenda urbana de Slenderman que case acaba en desastre, coa nosa Slenderman Sofía particular abafada e cun ferido por caída monstruosa. Ao final, por sorte todo quedou nun susto (moi apropiado) e unhas risas
Pobre Slenderman que acabou rodando


E rematamos cunha terrorífica historia basada (supostamente) en feitos reais. Da man da nosa contadora Rebeca que non escatimou paixón na súa posta en escea

Os rapaces empezaban a achegarse intrigados
Conxuro apropiado ata con pemente e non sei que máis





















Unha sesión estupenda. Haberá que repetir.

sábado, 7 de novembro de 2015

CADA SANTO TEN A SÚA NOVENA OU O SAMAÍN DESPISTADO

Nós non somos un insti normal...gústanos celebrar as cousas pero non ten que ser xusto na súa data. Así que como mais vale tarde que nunca ou o que é o mesmo cada santo ten a súa novena, o día de Todos os Santos cremos que terá moitas novenas e como ese día coincide co Samaín, nos decidimos celebrar o Samaín cunha semana de atraso.
Vale, tamén ten que ver que foi festivo e non era cuestión de ir o insti a pasar a noite...QUE IDEA! non estaría mal para outro ano celebrar un Samaín lector nocturno e durmir no insti.
Volvamos ao presente, o caso é que este luns as 15:15 no salón de actos espéranos unha sesión lectora ARREPIANTE. Non van faltar os efectos especiais, música tenebrosa, tronos e...o noso grupo de cuarto e as súas lecturas coas que ides tremeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeer. Quen durmirá esa noite?
Pena que as cabazas non aguantaran para facer ambiente...