Amosando publicacións coa etiqueta ceas literarias. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta ceas literarias. Amosar todas as publicacións

venres, 30 de xuño de 2017

OUTRO TRIMESTRE LECTOR



            Alá vai o curso e alá vai o noso pequeno resumo do que fixemos. Os pequenos de primeiro leron Chamádeme Simbad de Francisco Castro, e si, tivo o mesmo éxito que o curso pasado. Parece que as xuntanzas dos recreos dos mércores deron para bastante. 


  Non están todos os que leron o libro pero si leron todos os que están
             E como len rápido, aínda tiveron tempo de ler Cuentos en verso para niños perversos de Roald Dhal, unha visión moi especial dos contos clásicos con Blana Nieves facendo autostop, Riziños de ouro e devorada por os tres osiños, Caparuchiña faise un abrigo de pel de lobo... Un bo fin de curso. Divertidísimo.
      Para este verán levaron 35 Kilos de esperanza de Ana Gavalda




          Os de segundo e terceiro tamén estiveron a ler, esta vez quedamos os mércores, ás 11:20: El extraordinario ingenio parlante del Profesor Palermo Jordi Sierra i Fabra.



          A nosa idea era facer outra xuntanza cos compañeiros do IES XULIO PRIETO NESPEREIRA, despois do éxito da última xuntanza. E tiñamos todo preparado (xogo, debate...) e no último momento non puido ser. Unha pena. Iso non significa para que non tiveramos a nosa xuntanza final.


 Faltáronnos algúns pola folga de transporte
            Pero o certo é que quedei ALUCINADA con esta xuntanza, a profundidade dalgunhas reflexións, as descricións que fixeron do pequeno extraterrestre Klatuu, para mostra este debuxo de Luísa.
Klaatu en brazos do profesor Palermo e admirado por Gustav
         Os derroteiros por onde foron estes non tan pequenos lectores, que saben falar de realidades diferentes. Foi animado o debate sobre se é mellor unha sociedade con sentimentos ou sen eles. Tanto deu de si que acabei falando de distopías como a de Fahrenheit de Ray Bradbury,  e cal foi a miña sorpresa que quixeron lelo para o verán. Iso que expliquei que xa non era literatura xuvenil, que ía ser máis difícil. Deu igual. Que orgullosa estou deste grupo. 

          E non podían faltar os club de profes que non se conformou cunha cea, o 20 de maio, na que se falou de  Instrucións para tomar café de Manuel Núñez Singala e La séptima función del lenguaje de Lauren Binet. 

           Pero antes de ir de cea foron o teatro. O Centro Dramático Galego, baixo a dirección de Marta Pazos fixo a primeira adaptación ao galego de Martes de Carnaval de Valle Inclán . Que levantou verdadeiras paixóns: sorprendente, innovador, chamativo...fíxose curto.
          E da conversa posterior sobre  a montaxe e o texto en si, saiu a seguinte lectura Un conto gallego de Rosalía de Castro. Tratábase de buscar similitudes con A filla do capitán. E ter unha disculpa para outra comida, antes de marchar, onde pechar  tamén definitivamente as lecturas para verán. O conto foi moi discutido, algúns  non tiñamos moi claro a autoría do mesmo, incluso houbo moi diversas interpretacións do sentido. E para rematar as lecturas do verán: Patria de Aramburu e O Anxo Negro de Manual Gago. E como optativos Bibliópatas e fobólogos de Emma Pedreira e Ostracia de Teresa Moure. Así de tolos estaaamoooos. 
Non temos foto dos comensales pero si da estupenda sobremesa


mércores, 3 de febreiro de 2016

PREMIOS SAN CLEMENTE EN SANTIAGO DE COMPOSTELA

Es curioso, que encuentre algo en común entre mis alumnos y algunos escritores, lo que a veces siento hacia ellos: AMOR Y ODIO. Si en la entrega de premios San Clemente, en Santiago,  me puse como una colegiala  al ver de frente a Colm Tóibín o enmudecí con su descripción de la crucifixión como algo cotidiano (asombroso cuadro de Mantegna que ayer entendí, gracias a sus palabras) también  lo odié por hacerme ver a María tan humana en su Testamento de María. Si en ese mismo acto,  entendí (de corazón) las palabras de Cercas sobre la literatura ("la realidad mata, la ficción salva" , "es ese juego en el que uno se lo juega todo. El que escribe y el que lee") no sabe él cuánto lo odié por hacerme entender que yo también soy una impostora, ya desde su primeras páginas de El impostor. Si también adoré a Feijoo por  lo que dijo de los profes ("recordade quen vos ensinou a ler"), cuánto lo odié por dejarme colgada de un teléfono en la última página de "Memoria da choiva". Pues lo mismo me pasa con mis alumnos, que los odio cuando en clase me traspasan sin verme con la mirada o cuando no sacan de ellos lo mejor de ellos, pero los adoré en este viaje a Santiago, con esa ilusión contagiosa, esas ganas de vivirlo todo. 

Y la reflexión del acto...pues la misma que la última vez, hace ya cinco años. En aquella ocasión tuve el privilegio de poder escuchar a Henning Mankel y salí exactamente con la misma sensación que ahora. Una sensación realmente agridulce. Porque cuando habló un alumno/a, cuando habló un profesor o cuando habló un autor, se llenaba la sala de un aire especial, daba la impresión de que todo podía ser posible, todo podía ser mejor. Y en ese momento, llegué  a creer que es importante, que es necesario todo lo que hacemos  dentro y fuera del aula, llegué a creer que somos parte del presente y del futuro...  Aunque quizá todo fue una vana ilusión, porque terminó el acto un político (me da igual el color) y entonces se rompió la magia. Con dos líneas de su discurso, desapareció esa áurea que se había creado, la piel ya no se me erizaba,  porque él ya no estaba en nuestro mundo. Y eso significa que nosotros, alumnos, profes y escritores, tampoco estamos en su mundo, y eso es terrible.
Podrá haber mil leyes más de educación, pero si no comparten nuestras ilusiones, nuestras ficciones y realidades, entonces, nada puede mejorar...


Noa preparando la lectura del acta, bajo la atenta mirada de Juanma y Marta (detrás Uxía y Laura)



Laura entregándole el premio a Colm Tóibín por  El testamento de María


 Uxía entregándole el premio a Pedro Feijoo por Memoria da choiva
 Noa leyendo el acta del premio de Javier Cercas por  El impostor




En el Hostal de los Reyes Católicos

Marta y Laura cenaron  con Colm Tóibín





Me encantaría que ellas nos comentaran cómo fue la cena y qué les pareció el acto.  Y también Juanma, Uxía y Noa.



domingo, 13 de decembro de 2015

Facendo reconto

A verdade é que este ano estou verdadeiramente contenta por como está marchando o club. Só hai que mirar os dous últimos meses. Temos as nosas reunións dos venres cos nosos Contos por palabras, están en marcha as reunións dos nosos debatintes de segundo de Bacharelato e xa está escollido libro para as tertulias de 4º de ESO e 1º de Bacharelato.
Pero ademais de todo iso...
A cea das profes

Mira que falamos de Memoria da choiva ata con certos desacordos sobre o final (teríamos que falar co autor). O mellor,  o xogo preparado por Amalia con premio e todo. Ben merecido levou Marisol este agasallo.
Xa contará na seguinte cea que lle pareceu

E xa temos data para a seguinte. Toca teatro e cea. Leremos e veremos O testamento de María de Colm Tóibín por se alguén do centro anímase.

Os rapaces tamén seguiron coas súas actividades, mirade estas creativas interpretacións dun gatipedro de Escola de Menciñeiros


      



Tamén fomos ao teatro
E no camiño fixemos unha actividade divertidísima que tiña que ver cun dos relatos lidos. Cambiamos algúns dos nomes de establecementos da cidade. E os eslogan...moi chuscos. Pasámolo ben. A xente mirábanos. Normal, non é moi común ver a rapaces traballando, con libro e caderno nun bus da cidade. Aínda nos deu tempo ao chegar de ler outro relato. Pero eu creo que non gustou moito.
A obra de Troya gustounos a casi todos

Houbo a quen non lle gustou tanto, aos rapaces de 2º ciclo, non? A verdade é que  era unha posta en escena distinta: os monicreques preciosos e unilos con imaxes, pareceunos (a algúns) un acerto.
Pero sigamos coas cousas feitas,  xa neste mes.
Tivemos a sorte de que Margarita (profe de teatro) fixera para nos unha lectura de Memorias dun neno labrego e axudáranos ensinando como hai que ler ben un texto e na selección deses voluntariosos rapaces que presentáronse á proba de lectura para a homenaxe que faremos para todo o centro este venres.

Contamos na biblio con Margarita, profe de teatro para homenaxear a Neira Vilas


Para rematar un bo comezo de curso, estamos a todo traballar na preparación desa lectura dramatizada. E bastante apuradiños, entre exames e avaliación. Crucemos os dedos e que todo saia como esperamos. Os nosos "Balbinos" do club van sorprender moito. 

venres, 20 de novembro de 2015

Xa imos pola segunda cea de profes

A verdade é que foi xa no mes de setembro cando retomamos as nosas quedadas literarias. Os libros ata estaban un pouco esquecidos. Tiñamos de optativo Os libros prestados de Xabier López López e Barba Azul de  Amélie Nothomb. Bastante diferencia nas visións deste último, entre filias e fobias que  deu moito que falar. Incluso continuamos días despois por mensaxería porque os meus alumnos de 2º de Bacharelato e eu con eles non entenderamos igual a obra.

<<Justo en el momento en el que don Elemirio murió, Saturnine se convirtió en oro"


A verdade é que falamos moito de libros, lecturas e ... É fantástico volver ao curso así. 
Quedamos con bo sabor, por eso,  hoxe, día 20 de novembro, cunha semana de atraso sobre o acordado, ás dez da noite espéranos a Memoria da choiva. 
Creo que haberá opinións encontradas sobre ela