Amosando publicacións coa etiqueta poesía. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta poesía. Amosar todas as publicacións

sábado, 1 de abril de 2017

ALÁ VAI OUTRO TRIMESTRE TOLO

Está claro que é necesario que alguén tome as rendas  deste blog porque non me dá o tempo para poder contar as actividades que facemos. 
Este é un pequeno resumo do noso vivir a lectura neste trimestre:
Como xa diciamos noutra entrada, estivemos a preparar as tertulias literarias que este instituto comparte con outros institutos da provincia. o grupo de alumnos de 4º ESO e 1º de bacharelato, leron As horas roubadas, da escritora María Solar. O grupo de cuarto de ESO e primeiro de bacharelato prepararon a súa tertulia en reunións na biblioteca os luns despois de xantar. Falamos moito do amor en distintas etapas da vida, dos malos tratos, da violencia de xénero, das aparencias...Todo situado nese inicio da democracia que eles xa perciben como parte da historia e non como realidade. Certamente, encántanme estas xuntanzas, porque creo que é onde mellor podo chegar a coñecer aos meus alumnos e alumnas... a lectura, sempre a lectura que rompe muros e acerca xeracións. 


O 1 de febreiro no salón nobre do Liceo de Ourense tiveron unha xuntanza coa escritora que ofreceu unha visión sobre a experiencia de escribir e aclarounos canto quixemos sobre As horas roubadas.


Ao día seguinte e debido ao gran número de participantes, dividimos os tertulianos en dúas salas. O noso instituto estivo con alumnado do IES Universidad Laboral, o IES As Lagoas e parte dos que viñan do IES Xulio Prieto Nespereira. 

  A tertulia estivo moi animada

E seguindo con XUNTANZAS, os nosos pequenos do club, de 1º de ESO,  foron xantar e a falar de libros cos rapaces do IES Xulio Prieto Nespereira. Tendo en conta o éxito acadado o curso pasado, decidimos repetir libro, Heka, un viaje mágico a Egipto. Pilar leva de marabilla este grupo de novos rapaces que se xuntan todos os mércores no segundo recreo.
                                                            Pizzas e xogos compartidos 
           
E premios de postre

Creo que quedaron con ganas de máis. Así que xa pensando como volver xuntar  rapaces e libros. 
E como este grupo é moi activo, xa están a ler o seguinte libro  Chamádeme Simbad de Francisco Castro con Pilar.
                                                        
                                    Só espero que teña o mesmo éxito que tivo o curso pasado

 Tamén o grupo de 2º e 3º seguiron lendo este trimestre. Tiñan ganas da segunda parte do que xa leran o curso anterior (Nunca seré tu héroe), así que tocou Héroe a mi pesar de María Menéndez Ponte. Tivemos algunhas xuntanzas os venres no segundo recreo, nas que cando aparecían uns non aparecían os outros, polo que de novo non quedou outro remedio que facer un almorzo un mércores a principios de marzo,  na hora de titoría. O libro non tivo tanto éxito como o anterior, pero si que sacaron moito do que falar: amores, estudos, relacións pais-fillos, medos, nazismo...  


                             Agora xa están esperando o seguinte libro, que vai para a Semana Santa. 


O caso é que tamén meteuse polo medio o día mundial da poesía, o 21 de marzo e tanto os grupo de segundo e terceiro, como o grupo de primeiro deixaron aparcada a vergonza. 
Os nosos alumnos de 2º e 3º escolleron poesías nun par de xuntanzas e despois,  os nosos escribas e pintores  fixeron "anuncios" para encher o aparcadoiro do Paco Paz e das inmediacións, os bares do entorno e o supermercado Día que temos ao lado. A verdade que hai que hai que ser todo un heroe para saír no recreo diante de todo o centro a poñer papeis nos coches. Pode que ler faga a xente doutra pasta.
  

                                      
                                   
A modo de anécdota, pola noite chegoume unha mensaxe dunha compañeira doutro centro que levara unha alegría inmensa ao atopar no seu parabrisas un poema e non unha nota por estar mal aparcada ou unha multa. Foi a constancia de que alegramos o día a alguén.
O grupo de primeiro tamén animouse a facer unha actividade, e buscaron poemas para compartir cos compañeiros do centro. A idea era regalar versos para que logo os subiran ás súas redes sociais. Así traballaron.

E así foi o resultado final

E como non podía ser menos, rematamos o trimestre coa cea de profes o día 31 de marzo. Mermadas as nosas liñas por viaxes e cansanzo trimestral, aínda así foi unha cea más que estupenda. Falamos dos libros que lidos Intemperie de Jesús Carrasco, que non deixou indiferente a ninguén.  En xeral, sorprendeu e gustou moito pero tamén houbo quen non foi capaz de rematalo. Para que vos fagades unha idea, neste  blog  podedes ler algunhas das ideas que tamén saltaron na cea. E tamén posturas contrapostas sobre Izan o da saca de Xabier Quiroga, hai a quen lle apasionou esta novela de misterio que conta o paso dos nazis pola nosa terra e a quen lle pareceu longa de máis e as veces rebuscada. 

                                            Eu quedo con ganas de facer o roteiro literario da novela.
                                         

                                           Houbo quen levou o cómic, adaptación de Javi Rey da obra

Esta cea levabamos outros deberes, un poema ou poemario dalgún autor que estivera de aniversario. E así tivemos o postre con versos de Dylan Thomas co que saíu a vea existencial. Con Gloria Fuertes, con poemas tan diferentes aos coñecidos infantís, un poemario onde podes atopar uns versos realmente íntimos, xunto con outros grotescos, tristes ou tremendamente alegres. E tamén houbo sitio para Miguel Hernández e un pequeniño libro aparentemente infantil moi ben editado. 

  
Unha cea realmente agradable aínda con ausencias que esperamos non falten o 19 de maio, con sesión teatral no Teatro Principal para ver a  estrea en galego de  As galas do defunto Valle Inclán a mans  do Centro Dramático Galego e logo cea para falar de Instruccións para tomar café de Manuel Núñez Singala e La séptima función del lenguaje de Lauren Binet (é para asegurarnos que Paloma vai vir co libro lido, ;))

venres, 23 de decembro de 2016

Un trimestre moi movido

Non tiñamos moito tempo para estar ao día co noso blog, porén estivemos tan activos coma sempre. Para mostra este pequeno resumo con algunhas fotos de algunhas das actividades que fixemos:

O grupo de 2º e 3º, que non deixou de ler en verán,  comezou con Maldita adolescente de María Menéndez Ponte.

Tivemos un par de almorzos porque unha sesión non chegou. E aínda pedían unha máis.  Este grupo é verdadeiramente lector.

O grupo de primeiro de ESO coñeceu as nosas sesións de terror por Samaín. Unha sesión terrorífica cunha audición de Poe. Algún non era quen de concentrarse esperando un susto detrás das cortinas. Agora os de segundo reclaman a súa sesión,  aínda que xa non sexa a data indicada. Estamos pensando nunha sesión especial para o día dos namorados.
Estes grupo dos pequenos do instituto tamén é moi activo. Leron con Pilar, a profe de francés,  o libro de  BOM de Mark Haddon. Todos os mércores no segundo recreo alá estaban na biblio.  Non temos fotos das sesións o que si temos é unha das súas sesións paralizadas.


Nesta montaxe, feita por Pablo García (2º ESO), tamén podedes ver  ao grupo de 2º e 3º co libro
O faro escuro de María López Sandez.  Deste libro non só tivemos sesións no insti, tamén fixemos unha estupenda xuntanza cos nosos compañeiros de IES XULIO PRIETO NESPEREIRA. Un almorzo divertido, con xogos , amigo invisible, debate.
       Serás quen de facer grupos de personaxes de O faro escuro? 
Os grupos funcionaron moi ben por ser dos dous centros.




Amigos invisibles de libros e tarxetas 


Unha xornada estupenda. A pizza inspirou o debate: "Fixo ben Carolina deixando ao rapaz? é bo o malo o fareiro? Xa estamos a escoller o libro para a próxima xuntanza. 

Os rapaces de 4º e 1º de bacharelato deixaron a súa lectura para este Nadal. Así que teremos que facer unha xuntanza en xaneiro de As horas roubadas de María Solar.



E non podía faltar a segunda cea de profes, aínda que con algunhas baixas por datas, gripes e demais. O sol do verán de Casares tivo os seus admiradores e os seus detractores. 

O noso  amigo invisible foi realmente variado
Para primeiros de febreiro temos Al Faro de V. Woolf e Izan o da saca de Xabier Quiroga.


E para rematar o ano, o 22 de decembro, fomos ao teatro uns poucos profes do club e os rapaces de 2º de bacharelato

      
A montaxe de El público de Lorca a mans do Teatro de la Abadía non deixou a ninguén indiferente.
Gustaríame que os meus alumnos comentaran que sentiron, que lles pareceu... Encantados sei que saíron e tamén polas fotos finais...
É lóxico que co guapos e guapas que son, Martiño Rivas quixera facerse unha foto con eles 
Sonreíde neniñas, pero sinto contarvos que ten algo que ver con Irene Escolar, que bordou a súa actuación como  Julieta na obra. 


E así chegamos a rematar un ano máis, pero ISTO NON É TODO, AMIGOS. Pronto volveremos que aínda temos moitos proxectos no forno.
Felices vacacións e moi felices lecturas. 


martes, 17 de maio de 2016

Letras galegas 2016

Como xa sabedes, este ano o día das letras galegas vai adicado ao poeta Manuel María. Coma todos os anos, vaivos resultar moi doado atopar información dabondo sobre el e, sobre todo, disfrutar coa súa poesía. Nós limitaremonos a compartir aquí, a espera do próximo festival do día 23, o noso primerio homenaxe, realizado en colaboración cos nosos compañeiros e compañeiros dos centros de EP de Barbadás (Filomena Dato e Ruxidoiro). Entre os alumnos destes tres centros conseguimos reunir un bo feixe de caligramas, de moi diversa factura, que supoñen outras tantas interpretacións dalgún poema do autor. Como non vai ser doado lelos no ordenador, retámovos a todos a que atopedes os poemas orixinais nos libros  Os soños na gaiola e As rúas do vento ceibe.
Esperamos que vos gusten.  


venres, 8 de marzo de 2013

Libre te quiero

En un día como hoy, este año recordaremos a algunos de los autores que han sabido ver, valorar, y, sobre todo, cantar, lo mucho que hay de poesía en la mujer trabajadora o en el trabajo (remunerado o no) de la mujer. Muchos de ellos son hombres, sí, porque la lucha por la igualdad no es un enfrentamiento entre sexos, sino que nos enriquece a todos. Ya no somos, ni queremos ser, ni quieren que seamos, un ideal abstracto o un ejemplo de delicadeza y hermosura sin más. 
Se trata, como siempre, de una antología subjetiva y poco rigurosa, que naturalmente podéis ampliar a través de vuestros comentarios.

Corazón mío, reina del apio y de la artesa: 
pequeña leoparda del hilo y la cebolla: 
me gusta ver brillar tu imperio diminuto, 
las armas de la cera, del vino, del aceite, 
del ajo, de la tierra por tus manos abierta 
de la sustancia azul encendida en tus manos, 
de la transmigración del sueño a la ensalada, 
del reptil enrollado en la manguera. 
Tú con tu podadora levantando el perfume, 
tú, con la dirección del jabón en la espuma, 
tú, subiendo mis locas escalas y escaleras, 
tú, manejando el síntoma de mi caligrafía 
y encontrando en la arena del cuaderno 
las letras extraviadas que buscaban tu boca.
Tu casa suena como un tren a mediodía, 
zumban las avispas, cantan las cacerolas, 
la cascada enumera los hechos del rocío, 
tu risa desarrolla su trino de palmera. 
La luz azul del muro conversa con la piedra, 
llega como un pastor silbando un telegrama 
y entre las dos higueras de voz verde 
Homero sube con zapatos sigilosos. 
Sólo aquí la ciudad no tiene voz ni llanto, 
ni sin fin, ni sonatas, ni labios, ni bocina 
sino un discurso de cascada y de leones, 
y tú que subes, cantas, corres, caminas, bajas, 
plantas, coses, cocinas, clavas, escribes, vuelves, 
o te has ido y se sabe que comenzó el invierno.

Pablo Neruda: Cien sonetos de amor



Libre te quiero
como arroyo que brinca
de peña en peña,
pero no mía.


Grande te quiero
como monte preñado
de primavera,
pero no mía.

Buena te quiero
como pan que no sabe
su masa buena,
pero no mía.

Alta te quiero
como chopo que al cielo
se despereza,
pero no mía.

Blanca te quiero
como flor de azahares
sobre la tierra,
pero no mía.

Pero no mía
ni de Dios ni de nadie
ni tuya siquiera.

Agustín García Calvo

Si te quiero es porque sos
mi amor, mi cómplice, y todo.
Y en la calle, codo a codo,
somos mucho más que dos.


Tus manos son mi caricia,
mis acordes cotidianos*.
Te quiero porque tus manos
trabajan por la justicia.

Tus ojos son mi conjuro
contra la mala jornada.
Te quiero por tu mirada
que vira y siembra futuro.

Tu boca que es tuya y mía,
tu boca no se equivoca.
Te quiero porque tu boca
sabe gritar rebeldía.

Y por tu rostro sincero
y tu paso vagabundo
y tu dando por el mundo,
porque sos pueblo te quiero.

(Y porque amor no es aurora,
ni cándida moraleja,
y porque somos pareja
que sabe que no está sola.)

Mario Benedetti



Son de cal y salmuera. Viejas ya desde siempre.
Armadura oxidada con relleno de escombros.
Tienen duros los ojos como fría cellisca.
Los cabellos marchitos como hierba pisada.
Y un vinagre maligno les recorre las venas.

Van temprano a la compra. Huronean los puestos.
Casi escarban. Eligen los tomates chafados.
Las naranjas mohosas. Maceradas verduras
que ya huelen a estiércol. Compran sangre cocida
en cilindros oscuros como quesos de lodo
y esos bofes que muestran, sonrosados y túmidos,
una obscena apariencia.

Al pagar, un suspiro les separa los labios
explorando morosas en el vientre mugriento
de un enorme y raído monedero sin asas
con un miedo feroz a topar de improviso
en su fondo la última cochambrosa moneda.

Siempre llevan un hijo todo greñas y mocos,
que les cuelga y arrastra de la falda pringosa
chupeteando una monda de manzana o de plátano.
Lo manejan a gritos, a empellones. Se alejan
maltratando el esparto de la sucia alpargata.

Van a un patio con moscas. Con chiquillos y perros.
Con vecinas que riñen. A un fogón pestilente.
A un barreño de ropa por lavar. A un marido
con olor a aguardiente y a sudor y a colilla.

Que mastica en silencio. Que blasfema y escupe.
Que tal vez por la noche, en la fétida alcoba,
sin caricias ni halagos, con brutal impaciencia
de animal instintivo, les castigue la entraña
con el peso agobiante de otro mísero fruto.
Otro largo cansancio.
Ángela Figuera Aymerich: Los días duros

Sobre las doce y media
llamas para contarme tus llamadas,
cómo va tu trabajo,
me explicas por encima los negocios
que llevas en común con tu ex-marido,
debes sin más remedio hacer la compra
y me echas de menos.
El teléfono quiere espuma de cerveza,
aunque no, la mañana no es hermosa ni rubia.

Sobre las cuatro y media
comunica tu siesta. Me llamas a las seis para decirme
que sales disparada,
que se queda tu hijo en casa de un amigo,
que te aburre esta vida, pero a las siete debes
estar en no sé dónde,
y a las ocho te esperan
en la presentación de no sé quién
y luego sufres restaurante y copas
con algunos amigos.
Si no se te hace tarde
me llamarás a casa cuando llegues.

Y no se te hace tarde.
Sobre las dos y media te aseguro
que no me has despertado.
El teléfono busca ventanas encendidas
en las calles desiertas
y me alegra escuchar noticias de la noche,
cotilleos del mundo literario,
que se te nota lo feliz que eres,
que no haces otra cosa que hablar mucho de mí
con todos los que hablas.

Luis García Montero 


Y, para acabar, como ya hicimos el año pasado, un recuerdo a las mujeres, que, a lo largo de los siglos, han trabajado en el campo de la literatura. Esta vez, con un vídeo realizado por escolares:

mércores, 1 de agosto de 2012

Acert516

He ten5d6 4n *r6b3e0533a c6n e3 6rdenad6r, q4e ah6ra escr5be as´5. Y c606 sé q4e 6s g4stan 04ch6 36s 14eg6s de 3´6g5ca y q4e 6s está5s ab4rr5end6 04ch6 s5n c3ase, 6s de16 este acert516. Se trata de 4n *6e0a de an4e3 Achad6.

Fr4ta3es
cargad6s.
D6rad6s
tr5ga3es...
cr5sta3es
ah40ad6s.
Q4e0ad6s
1ara3es...
40br´5a
seq4´5a,
s63an6...
*a3eta 
c60*3eta

veran6.

venres, 24 de febreiro de 2012

Día de Rosalía

Imaxe creada por tictic

 Hoxe, 24 de febreiro, celébrase o 175 aniversario do nacemento de Rosalía de Castro. Un excelente motivo para sumarnos aos numerosos actos de homenaxe que se están a celebrar en todo o territorio galego para lembrar a unha figura humana e literaria que deixou unha pegada moi fonda especialmente na cultura galega, pero tamén na castelá.


Na páxina da RAG podes ler as súas obras máis importantes en galego: Cantares gallegos e Follas Novas. En Son de poetas podes, ademáis de ler algúns poemas, escoitar as numerosas versións musicadas que se levan feito. En canto a obra en castelán, na Biblioteca Virtual do Instituto Cervantes podes acceder a En las orillas del Sar.

Como poeta do cotián e do universal, seguro que non che costa moito atopar algún poema que expresa exactamente iso que algunha vez sentiches, ou escoitaches, ou estás a sentir agora mesmo. Porque Rosalía é unha deses poetas que cantan os sentimentos que todos temos e moitas veces non sabemos poñer en palabras. Ela mesma idéntificase no comezo de Cantares gallegos cunha moza que pon voz ao sentimento das xentes, do pobo, da paisaxe...



Pero tamén en Follas novas, ese poemario supostamente máis "persoal", recoñece a universalidade dos sentimentos que canta:



Así que xa sabedes: os vosos sentimentos andan por aí, agochados entre as páxinas dos poemarios de Rosalía. Só hai que ter ganas de buscalos. Eu, creo que xa o dixen algunha vez, quédome co primeiro de Follas Novas, (libro que, por outra banda, fascinoume todo el, alá nos tempos nos que aínda era romántica):


E ti, xa sabes cal é o teu poema de Rosalía favorito? 
Anímaste a compartilo nos comentarios?

xoves, 19 de maio de 2011

Lois Pereiro no Quinto

IMPRESIONANTE o esforzo deste grupo de alumnos para achegarnos á figura de Lois Pereiro, preparando esta montaxe nun tempo récord, renunciando a recreos, memorizando a toda velocidade, ensaiando en calquera ratiño, "destripando" os textos para atopar o sentimento axeitado para lelos... E impresionante, por suposto, o resultado.

Finalmente, todo pagou a pena pola calurosa acollida do venres pasado no salón de actos. Pero os espectáculos en vivo son así: moito tempo para preparalos e moi pouco para disfrutalos. En fin, a tecnoloxía ven na nosa axuda permitindo que poidamos inmortalizar ese momento, e aquí tedes a filmación da nosa homenaxe ao poeta monfortino.


Agardamos que disfrutárades da sesión e que a nosa montaxe vos servira para coñecer un pouco mellor ao homenaxeado. E, por suposto, agardamos con impaciencia que nolo contedes nos vosos COMENTARIOS: que foi o que máis vos gustou? Aprendestes algo sobre o poeta? Cal foi o voso poema favorito?


luns, 9 de maio de 2011

O ano que coñecimos a Lois

.


Como cada ano dende 1963, nestas datas chega o momento de celebrar que, a pesar das moitas tribulacións que tivo que pasar a nosa lingua, en galego tamén temos unha literatura de primeira orde. Farémolo,  xa o sabedes, no mesmo día en que Rosalía de Castro recuperou a voz dos galegos para a literatura “culta” (xa sabemos que popular existe sempre en todas as linguas), cando, un 17 de maio de 1863, publicou Cantares gallegos.
Ese mesmo día, pero xa no 2011, recordaremos ao poeta galego LOIS PEREIRO, un xoven monfortino que tivo a desgracia de morrer moi novo, pero que na súa corta vida escribiu uns poemas cheos de sentimento e emoción. A ocasión permite, ademáis, que nos acheguemos a unha etapa da literatura que non aparece moi frecuentemente nas clases, ou nos libros de texto, pero que, pola súa cercanía e tamén pola xuventude do autor, probablemente vos poida resultar máis próxima e interesante  a moitos de vós (e de nós).



E como agardamos que así sexa, esta vez non vos imos contar nada máis. Gustaríanos que fosedes vós, dende os vosos COMENTARIOS, os que nos mostredes todo o que sabedes, ou estades a aprender, do autor: as curiosidades da súa vida ou da súa personalidade, o poema que máis vos emocionou (tedes moitos polas paredes do centro, xa os lestes?), en fin, calquera aspecto que esperte o voso interés e creades que nos pode interesar aos demais. No tedes que buscar moito, se non vos apetece: na páxina da coordinadora dos ENDL aparecen moitas das iniciativas coas que se está a homenaxear a Lois Pereiro: textos, enlaces, vídeos, arquivos sonoros, e, por suposto, todo tipo de actividades interactivas coas que aprender e poñerte a proba.

Videopoemas, repetimos?


Por outra banda, corren rumores de que a algúns de vós, animados pola experiencia do ano pasado (que non podedes ver neste blog, porque non existía, pero si na Aula Virtual), queredes elaborar videopoemas con textos de Lois Pereiro. Se non lembrades ben como se facía, ou queredes perfeccionar a vosa técnica, recordade que nesa mesma páxina tedes consellos e tutoriais.
A única recomendación que vos facemos as profes é que non vos lancedes sobre os ordenadores a buscar imaxes. O primeiro que hai que facer é reflexionar moito sobre o contido “emotivo” dos poemas, sobre eses sentimentos agochados detrás das palabras concretas. As imaxes non teñen que reflectir o que o poema di literalmente (de feito, buscando os sustantivos concretos que aparecen no poema moitas veces non o fan), senón as sensacións que elas provocan no lector.Fixádevos, por exemplo, neste vídeo:



É moi sinxelo (igual que o poema) e o autor non buscou imaxes de morte, batallas, cerebro, amor, porta, pé... (palabras todas ellas que aparecen no texto), pero  o vídeo consigue transmitir a mesma sensación de desolación e soidade que está no fondo do poema. 


Mentras tanto, os membros do club, como non podía ser menos, estamos a colaborar novamente co ENDL do centro na organización da celebración dalgún ACTO para o Día das Letras Galegas. Pero diso inda vos imos contar menos.


Vémonos no salón de actos, moi pronto!

luns, 21 de marzo de 2011

Con P de Primavera, con P de Poesía


"Poesía eres tú",
dijo un poeta
-y esa vez era cierto-
mirando el Diccionario de la Lengua.
(Ángel González)
Este é un dos poemas que se agochan nas páxinas dos libros que vimos de colocar nunha mesa na entrada do instituto.
Xa sei que vós, que sodes moi listos e moi afeizoados á literatura, estades a pensar agora mesmo: “Un momento! Iso non era así! Eu teño escoitado ese poema con outro final!”. Pois claro que si! Nesa mesma mesa podes atopar tamén o poema de Bécquer que inspirou a Ángel González. E moitos máis.
Porque a poesía é todo iso: a amada de Bécquer (ou a nosa, ou o noso), unha paisaxe, un sentimento, o compromiso,  a beleza, a reivindicación, a reflexión sobre os mais variados temas,  pero tamén xogo, música, risa, comunicación, lingua... todo o que cabe no corazón, no pensamento e na imaxinación humanos.

Animémonos a descubrila!!

O día 21 de marzo non só celebramos a chegada da primavera. Os amantes da literatura temos un motivo mási de celebración, porque hoxe é o día escollido pola UNESCO para adicalo á Poesía. Para celebralo connosco, pide en conserxería papel e lapiseiros e copia ese poema , ese fragmento,  mesmo ese sinxelo verso que che emociona, che provoca, che intriga, ou que simplemente queres compartir co mundo porque si.  Escribe o teu nome por detrás e moi pronto entrarás no sorteo dunha sorpresa.

Aínda que a verdadeira sorpresa, non o esquezas, está agochada nos volumes que hai sobre a mesa. Aí hai un poema moi especial que está agardando que ti o atopes. Só tes que buscalo.

Recorda tamén que nos enlaces que aparecen á marxe deste blog hai varias páxinas adicadas á poesía: Palabra virtual, A media voz, e as versións musicadas por Vicente Monera.
..E, por suposto, encantaríanos que compartises connosco o teu poema preferido nos comentarios a esta entrada.