Amosando publicacións coa etiqueta novela contemporánea. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta novela contemporánea. Amosar todas as publicacións

sábado, 1 de abril de 2017

ALÁ VAI OUTRO TRIMESTRE TOLO

Está claro que é necesario que alguén tome as rendas  deste blog porque non me dá o tempo para poder contar as actividades que facemos. 
Este é un pequeno resumo do noso vivir a lectura neste trimestre:
Como xa diciamos noutra entrada, estivemos a preparar as tertulias literarias que este instituto comparte con outros institutos da provincia. o grupo de alumnos de 4º ESO e 1º de bacharelato, leron As horas roubadas, da escritora María Solar. O grupo de cuarto de ESO e primeiro de bacharelato prepararon a súa tertulia en reunións na biblioteca os luns despois de xantar. Falamos moito do amor en distintas etapas da vida, dos malos tratos, da violencia de xénero, das aparencias...Todo situado nese inicio da democracia que eles xa perciben como parte da historia e non como realidade. Certamente, encántanme estas xuntanzas, porque creo que é onde mellor podo chegar a coñecer aos meus alumnos e alumnas... a lectura, sempre a lectura que rompe muros e acerca xeracións. 


O 1 de febreiro no salón nobre do Liceo de Ourense tiveron unha xuntanza coa escritora que ofreceu unha visión sobre a experiencia de escribir e aclarounos canto quixemos sobre As horas roubadas.


Ao día seguinte e debido ao gran número de participantes, dividimos os tertulianos en dúas salas. O noso instituto estivo con alumnado do IES Universidad Laboral, o IES As Lagoas e parte dos que viñan do IES Xulio Prieto Nespereira. 

  A tertulia estivo moi animada

E seguindo con XUNTANZAS, os nosos pequenos do club, de 1º de ESO,  foron xantar e a falar de libros cos rapaces do IES Xulio Prieto Nespereira. Tendo en conta o éxito acadado o curso pasado, decidimos repetir libro, Heka, un viaje mágico a Egipto. Pilar leva de marabilla este grupo de novos rapaces que se xuntan todos os mércores no segundo recreo.
                                                            Pizzas e xogos compartidos 
           
E premios de postre

Creo que quedaron con ganas de máis. Así que xa pensando como volver xuntar  rapaces e libros. 
E como este grupo é moi activo, xa están a ler o seguinte libro  Chamádeme Simbad de Francisco Castro con Pilar.
                                                        
                                    Só espero que teña o mesmo éxito que tivo o curso pasado

 Tamén o grupo de 2º e 3º seguiron lendo este trimestre. Tiñan ganas da segunda parte do que xa leran o curso anterior (Nunca seré tu héroe), así que tocou Héroe a mi pesar de María Menéndez Ponte. Tivemos algunhas xuntanzas os venres no segundo recreo, nas que cando aparecían uns non aparecían os outros, polo que de novo non quedou outro remedio que facer un almorzo un mércores a principios de marzo,  na hora de titoría. O libro non tivo tanto éxito como o anterior, pero si que sacaron moito do que falar: amores, estudos, relacións pais-fillos, medos, nazismo...  


                             Agora xa están esperando o seguinte libro, que vai para a Semana Santa. 


O caso é que tamén meteuse polo medio o día mundial da poesía, o 21 de marzo e tanto os grupo de segundo e terceiro, como o grupo de primeiro deixaron aparcada a vergonza. 
Os nosos alumnos de 2º e 3º escolleron poesías nun par de xuntanzas e despois,  os nosos escribas e pintores  fixeron "anuncios" para encher o aparcadoiro do Paco Paz e das inmediacións, os bares do entorno e o supermercado Día que temos ao lado. A verdade que hai que hai que ser todo un heroe para saír no recreo diante de todo o centro a poñer papeis nos coches. Pode que ler faga a xente doutra pasta.
  

                                      
                                   
A modo de anécdota, pola noite chegoume unha mensaxe dunha compañeira doutro centro que levara unha alegría inmensa ao atopar no seu parabrisas un poema e non unha nota por estar mal aparcada ou unha multa. Foi a constancia de que alegramos o día a alguén.
O grupo de primeiro tamén animouse a facer unha actividade, e buscaron poemas para compartir cos compañeiros do centro. A idea era regalar versos para que logo os subiran ás súas redes sociais. Así traballaron.

E así foi o resultado final

E como non podía ser menos, rematamos o trimestre coa cea de profes o día 31 de marzo. Mermadas as nosas liñas por viaxes e cansanzo trimestral, aínda así foi unha cea más que estupenda. Falamos dos libros que lidos Intemperie de Jesús Carrasco, que non deixou indiferente a ninguén.  En xeral, sorprendeu e gustou moito pero tamén houbo quen non foi capaz de rematalo. Para que vos fagades unha idea, neste  blog  podedes ler algunhas das ideas que tamén saltaron na cea. E tamén posturas contrapostas sobre Izan o da saca de Xabier Quiroga, hai a quen lle apasionou esta novela de misterio que conta o paso dos nazis pola nosa terra e a quen lle pareceu longa de máis e as veces rebuscada. 

                                            Eu quedo con ganas de facer o roteiro literario da novela.
                                         

                                           Houbo quen levou o cómic, adaptación de Javi Rey da obra

Esta cea levabamos outros deberes, un poema ou poemario dalgún autor que estivera de aniversario. E así tivemos o postre con versos de Dylan Thomas co que saíu a vea existencial. Con Gloria Fuertes, con poemas tan diferentes aos coñecidos infantís, un poemario onde podes atopar uns versos realmente íntimos, xunto con outros grotescos, tristes ou tremendamente alegres. E tamén houbo sitio para Miguel Hernández e un pequeniño libro aparentemente infantil moi ben editado. 

  
Unha cea realmente agradable aínda con ausencias que esperamos non falten o 19 de maio, con sesión teatral no Teatro Principal para ver a  estrea en galego de  As galas do defunto Valle Inclán a mans  do Centro Dramático Galego e logo cea para falar de Instruccións para tomar café de Manuel Núñez Singala e La séptima función del lenguaje de Lauren Binet (é para asegurarnos que Paloma vai vir co libro lido, ;))

venres, 23 de decembro de 2016

Un trimestre moi movido

Non tiñamos moito tempo para estar ao día co noso blog, porén estivemos tan activos coma sempre. Para mostra este pequeno resumo con algunhas fotos de algunhas das actividades que fixemos:

O grupo de 2º e 3º, que non deixou de ler en verán,  comezou con Maldita adolescente de María Menéndez Ponte.

Tivemos un par de almorzos porque unha sesión non chegou. E aínda pedían unha máis.  Este grupo é verdadeiramente lector.

O grupo de primeiro de ESO coñeceu as nosas sesións de terror por Samaín. Unha sesión terrorífica cunha audición de Poe. Algún non era quen de concentrarse esperando un susto detrás das cortinas. Agora os de segundo reclaman a súa sesión,  aínda que xa non sexa a data indicada. Estamos pensando nunha sesión especial para o día dos namorados.
Estes grupo dos pequenos do instituto tamén é moi activo. Leron con Pilar, a profe de francés,  o libro de  BOM de Mark Haddon. Todos os mércores no segundo recreo alá estaban na biblio.  Non temos fotos das sesións o que si temos é unha das súas sesións paralizadas.


Nesta montaxe, feita por Pablo García (2º ESO), tamén podedes ver  ao grupo de 2º e 3º co libro
O faro escuro de María López Sandez.  Deste libro non só tivemos sesións no insti, tamén fixemos unha estupenda xuntanza cos nosos compañeiros de IES XULIO PRIETO NESPEREIRA. Un almorzo divertido, con xogos , amigo invisible, debate.
       Serás quen de facer grupos de personaxes de O faro escuro? 
Os grupos funcionaron moi ben por ser dos dous centros.




Amigos invisibles de libros e tarxetas 


Unha xornada estupenda. A pizza inspirou o debate: "Fixo ben Carolina deixando ao rapaz? é bo o malo o fareiro? Xa estamos a escoller o libro para a próxima xuntanza. 

Os rapaces de 4º e 1º de bacharelato deixaron a súa lectura para este Nadal. Así que teremos que facer unha xuntanza en xaneiro de As horas roubadas de María Solar.



E non podía faltar a segunda cea de profes, aínda que con algunhas baixas por datas, gripes e demais. O sol do verán de Casares tivo os seus admiradores e os seus detractores. 

O noso  amigo invisible foi realmente variado
Para primeiros de febreiro temos Al Faro de V. Woolf e Izan o da saca de Xabier Quiroga.


E para rematar o ano, o 22 de decembro, fomos ao teatro uns poucos profes do club e os rapaces de 2º de bacharelato

      
A montaxe de El público de Lorca a mans do Teatro de la Abadía non deixou a ninguén indiferente.
Gustaríame que os meus alumnos comentaran que sentiron, que lles pareceu... Encantados sei que saíron e tamén polas fotos finais...
É lóxico que co guapos e guapas que son, Martiño Rivas quixera facerse unha foto con eles 
Sonreíde neniñas, pero sinto contarvos que ten algo que ver con Irene Escolar, que bordou a súa actuación como  Julieta na obra. 


E así chegamos a rematar un ano máis, pero ISTO NON É TODO, AMIGOS. Pronto volveremos que aínda temos moitos proxectos no forno.
Felices vacacións e moi felices lecturas. 


martes, 29 de marzo de 2016

La ley del menor


Aunque un poco más tarde de lo habitual, la semana que viene algunos alumnos y alumnas de 4º de ESO y Bachillerato nos reuniremos con los de otros centros en el marco de las Tertulias en el Liceo. Este año la novela elegida ha sido La ley del menor, de Ian McEwan, una obra que propone uno o quizás varios dilemas morales sobre los que sin duda habrá opìniones variadas.

Os dejamos aquí una serie de enlaces con reseñas y comentarios que sobre ella han aparecido en diversos medios. ¿Estarán de acuerdo con ellas los jóvenes lectores ourensanos?

Información de la editorial (con acceso a un fragmento)

Ian McEwan: culpable de inocencia


Reseña en el blog "Tiempo de silencio"

El Cultural

Reseña en Babelia: "El provocador jubilado"

Entrevista en Babelia: “La utopía es una de las nociones más destructivas”

También puede ser interesante realizar un pequeño esfuerzo para escuchar las opiniones del propio autor:

 .


..

Sobre estas u otras cuestiones podéis opinar también en A wiki das catro esquinas. Supongo que después de la lectura del primer capítulo en la biblio y de lo que hablamos, tenéis ya algo más que opinar.

xoves, 10 de marzo de 2016

O FARO ESCURO



O mércores 9 de marzo tivemos xuntanza de club de 4º de ESO,  para falar de O faro escuro  de María López Sández (Ed. Galaxia) que coordinou a profe de galego Ana González.  Baixo a aparencia de novela policial, López Sández consegue enfrontar a tres personaxes, dúas mulleres e un home, nunha difícil toma de decisións en situacións límite.
Na xuntanza falamos desa toma de decisións : que facer se estás nunha encrucillada? actúan ben os protagonistas nas súas tomas de decisións? foi acertada a decisión de  Catalina en nadar sen mirar cara o bebé? por que non sinte remorsos?  fixo ben o fareiro en dar a volta no outeiro? é atinado subirse a unha barca con temporal para salvar unha vida? Tamén se falou da credibilidade do acontecido e da verdadeira finalidade desta novela policial onde enseguida coñécese ao malo. Paramos a falar das diferentes formas de afrontar a vida as mulleres:o éxito e/o a renuncia profesional, ser xulgadas por decisións que son tomadas polo feito de ser muller. Tamén  algo saíu dos medios de comunicación, da utilización que fan das noticias e das persoas.
En definitiva, unha boa charla, saíron máis cousas do que eu esperaba. Moitas gracias, Ana e rapaces. Aquí vos deixo unha entrevista coa autora e algunha fotiño do almorzo.



Para a próxima xuntanza toca froita, vale?

domingo, 13 de abril de 2014

De El lector de Julio Verne a Los lectores de Almudena Grandes

         Los participantes en las Tertulias del Liceo tenemos ya en nuestras manos los ejemplares de El lector de Julio Verne, la novela de Almudena Grandes que comentaremos a finales de mes con los compañeros de otros institutos.
           La novela nos presenta un país que, aun siendo el nuestro, resulta en muchos aspectos difícilmente reconocible para aquellos que ya ni siquiera recordamos los últimos años de Franco, menos aun para los que habéis nacido casi en este siglo. Además de hacernos disfrutar con la intriga de una historia en la que se adivinan secretos e intrigas que se sienten pero no se dicen, permite que nos acerquemos a la dimensión más humana de aquella época, a unas vivencias que, más allá de la literatura, recrean situaciones similares a muchas otras vividas en la realidad por nuestros abuelos y bisabuelos.
           Para acercarnos a aquella época, os propongo que echéis un vistazo a este documental, el capítulo 4 de la serie de RTVE Los años vividos, en el que personas reales nos ofrecen testimonios muy parecidos a las situaciones que veremos en la novela:
los años vividos


          También podéis encontrar muchos testimonios y documentos de aquella época en la página La vida en la época de los 40, de Ramón Hervás. 

        En particular, en la sección El archivo de la experiencia, utilizando la herramienta de búsqueda, podéis encontrar testimonios de cualquier aspecto que os haya llamado la atención en la novela. Yo, por ejemplo, buscando la palabra "guerrilla" he dado con el testimonio de esta ourensana. Ya veis que por aquí también tuvimos nuestros guerrilleiros.

 

¿Y qué hay de este tal "Foucellas", que recuerda una coruñesa? ¿No os recuerda a ningún personaje del libro?


                 Pero desde luego, si tenéis la ocasión de hablar personalmente con alguien que aun conserve recuerdos de aquella época, o que esté dispuesto a contaros las experiencias de sus padres o abuelos, no desaprovechéis la oportunidad. Esta novela puede ser la ocasión para descubrir lo que Nino descubre aydado por Julio Verne: que, muchas veces, la aventura está más cerca de lo que parece.

Propuestas de reflexión y debate

luns, 10 de febreiro de 2014

CALLES FRÍAS, LECTURAS RAUDAS

Estas de tercero siguen a todo trapo...si casi no se puede ni comentar. La verdad es que este libro de Calles frías de Robert Swindells se lee en un suspiro. Empezar a leer juntas fue un acierto, la verdad, sobre todo para entender ese doble narrador protagonista.

Link, un muchacho que se encuentra en Londres sin techo y sin empleo, consigue sobrevivir gracias a la protección de Ginger, un vagabundo que conoce a fondo las calles de la ciudad. Pero de repente Ginger desaparece, y también muchos otros chicos sin techo. Link se ve atrapado en una terrorífica maraña de acontecimientos cu ando al fin descubre que un asesino anda suelto..., un asesino de vagabundos.

Hay dudas sobre el comportamiento de ese loco asesino, lo curioso es que os preguntéis por qué corta el pelo o compra zapatos a los muertos pero no hayáis comentado nada de los propios asesinatos...Cada vez me asombráis más.
Gracias a este libro nos hemos adentrado en el mundo de la calle, saliendo de nuestro cómodo y caliente hogar. Dulce hogar. Me gusta la descripción que hace Link de los tipos de reacción de la gente a la que le pide limosna. Me he planteado mis propios comportamientos ¿y vosotras?
A raíz de este libro encontramos otras lecturas del mismo tema, más reales, como la de Miquel Fuster , profesional del cómic y del dibujo que ha pasado 15 años en la calle. Me haré con su cómic Miguel, 15 años en la calle. Barcelona sin mí


Pero quizá sea demasiado fuerte, ya que lo a mí me da la sensación que Calles frías no hemos dejado de verlo como  una ficción, gracias a ese loco asesino.
Os dejo un vídeo de Miquel hablando de su vida como mendigo. Vosotras me diréis si estáis preparadas para leer el cómic.
Espero vuestros comentarios del libro AQUÍ