AS APARENCIAS ENGANAN:CHAMÁDEME SIMBAD

Neste libro de  Francisco Castro Chamádeme Simbad as aparencias enganan, principalmente  por dous motivos. O primeiro, polo seu aspecto, cando o entreguei aos meus alumnos/as de primeiro ciclo pensaban que tratábase dun libro infantil...Sabedes que os digo? ODIO AS ETIQUETAS DOS LIBROS, non creo nelas. Pode que teña dibuxiños, pode que o seu protagonista sexa un neno de dez anos, pode que sexa a súa mirada a que está no libro, pero será infantil ou non segundo a lectura que se faga, digo eu. Persoalmente deume moito mais que pensar que outros libros que len agora os meus alumnos/as. E iso lévame ao segundo motivo de que non todo é o que parece: cando o les daste conta que as cousas non son o que parecen (e non me refiro só a sofás que son barcos), as persoas non son o que parecen, os silencios non son o que parecen...Tócanse moitos temas interesantes, non só o do alzheimer, tamén  o traballo dos pais, o papel da muller na familia,  a dependencia dos adultos do móbil,  o que se sente e o que se mostra, a vida da infancia, da terceira idade...

Estou segura que imos ter unha reunión moi boa, porque estes meus alumnos/as de primeiro ciclo son lectores moi moi especiais e saberán sacar o mellor do libro.

Á volta das vacacións, o venres 1 de abril ás 10:10 falamos un chisco (e miramos quen levamos almorzos caseiros) e o  6 de abril ás 11.20 teremos a xuntanza,

Se queredes escoitar o principio do libro, aquí  tedes

XUNTANZA DE CLUBS CON HEKA

O pasado luns, 14 de marzo tivemos unha boa reunión de clubs de lectura de primeiro ciclo da ESO. Os nosos alumnos/as e os alumnos/as do IES XULIO PRIETO NESPEREIRA quedaron para falar dun libro que leran á vez. Trátase de Heka: unha viaxe máxica a Exipto. Que saibades, que creo que xogabamos con vantaxe pois nós liamos un pouco cada semana, quedabamos os venres  e quen quería investigaba de distintas cousas de Exipto: que eran os xeroglíficos, que comían, como vivían, os deuses...ata algunha interesouse pola moda e os maquillaxes.

O caso é que quedamos no centro de Ourense, xa que cada instituto está nunha esquina da cidade e fomos xantar xuntos e despois de xantar fixemos un xogo de preguntas e respostas. Creo que quen mellor o pasou fomos Amala e mais eu (as profes). A cousa estivo moi emocionante pero o premio foi para Daniel e Marlen do Ferro Couselo e Cleia  do Preito Nespereira. Pero todo o bo acábase, así que tivemos que marchar. Esperamos ver pronto aos nosos compañeiros de lectura.

Heka vaise de xantar on PhotoPeach

O FARO ESCURO

O mércores 9 de marzo tivemos xuntanza de club de 4º de ESO,  para falar de O faro escuro  de María López Sández (Ed. Galaxia) que coordinou a profe de galego Ana González.  Baixo a aparencia de novela policial, López Sández consegue enfrontar a tres personaxes, dúas mulleres e un home, nunha difícil toma de decisións en situacións límite.
Na xuntanza falamos desa toma de decisións : que facer se estás nunha encrucillada? actúan ben os protagonistas nas súas tomas de decisións? foi acertada a decisión de  Catalina en nadar sen mirar cara o bebé? por que non sinte remorsos?  fixo ben o fareiro en dar a volta no outeiro? é atinado subirse a unha barca con temporal para salvar unha vida? Tamén se falou da credibilidade do acontecido e da verdadeira finalidade desta novela policial onde enseguida coñécese ao malo. Paramos a falar das diferentes formas de afrontar a vida as mulleres:o éxito e/o a renuncia profesional, ser xulgadas por decisións que son tomadas polo feito de ser muller. Tamén  algo saíu dos medios de comunicación, da utilización que fan das noticias e das persoas.
En definitiva, unha boa charla, saíron máis cousas do que eu esperaba. Moitas gracias, Ana e rapaces. Aquí vos deixo unha entrevista coa autora e algunha fotiño do almorzo.

Para a próxima xuntanza toca froita, vale?

UNHA MOI GRATA VISITA E ALGÚN XOGO

Os días 18 e 25 de febreiro tivemos unhas visitas moi especiais, os alumnos dos CEIP Ruxidoiro e Filomena Dato viñeron coñecer o noso centro.
Nós non podiamos escapar a ocasión e propuxémoslles un xogo-concurso de caligramas cos poemas de Manuel María. Os nosos alumnos/as foron quen lles explicaron o que era un caligrama. E vós, querédelo saber? pois nada, estade atentos que pronto teredes aquí o resultado

Os nosos alumnos/as explicando como facer un caligrama.

Os mellores caligramas serán editados nun libriño.

Estade atentos.

Heka, un viaje mágico a Egipto

Pois a verdade é que non está nada mal o libro que estamos a ler Heka. Un viaje mágico a Egipto.

Ademais imos aprender algunhas cousas de como vivían os exipcios, a súa forma de escritura, que comían, os seus modales, a vestimenta... Por agora estamos en fase de investigación. O luns que ven queira pode falar dun tema. 

En canto ao contido do  libro, algúns  xa teñen o libro rematado, pero aínda estamos a falar do capítulo tres. Non houbo acordo en quen debe ser o Faraón, uns están de lado de Tutmosis III e outras de Hatsesup. Houbo algún que prefire ir á guerra, xa directamente, porque di que é como vai a acabar todo. Non tivemos tempo de tocar un tema importante deste capítulo, a morte e a visión da morte que ten Tutmosis,  frente a visión que actual da morte. Para eso tamén teremos que investigar...quen quererá este tema?

A nosa labor pola paz: Haikus.

O Club de lectura quiso colaborar coa iniciativa do Departamento de matemáticas pola paz e esas mil grúas que quedaron tan feitiñas. Por iso ademais de aprender a facer os paxariños,  traballamos todo o mes, os luns pola tarde, facendo un obradoiro de haikus. Aprendimos que era un haiku, fixemos haikus clásicos e animámonos a facer haikus co tema da paz. Tamén nas sesións, mentres intentabamos facer os nosos haikus, lemos haikus pois  xustamente este mes (nin que nos leran o pensamento) chegounos un libro de haikus contra a violencia de alumnado de todos os centros de Galicia.

Continuamos o obradoiro facendo as grúas poñendo nas súas ás os nosos haikus

Os nosos haikus en diferentes idiomas e nas ás das grúas

Tamén, animáronse a preparar un pequeniño acto para o día da paz, lendo as súas pequenas obras

Marosa axudou a preparar os textos en frances 

Na biblioteca preparando o acto

A súa participación no acto.

PREMIOS SAN CLEMENTE EN SANTIAGO DE COMPOSTELA

Es curioso, que encuentre algo en común entre mis alumnos y algunos escritores, lo que a veces siento hacia ellos: AMOR Y ODIO. Si en la entrega de premios San Clemente, en Santiago,  me puse como una colegiala  al ver de frente a Colm Tóibín o enmudecí con su descripción de la crucifixión como algo cotidiano (asombroso cuadro de Mantegna que ayer entendí, gracias a sus palabras) también  lo odié por hacerme ver a María tan humana en su Testamento de María. Si en ese mismo acto,  entendí (de corazón) las palabras de Cercas sobre la literatura ("la realidad mata, la ficción salva" , "es ese juego en el que uno se lo juega todo. El que escribe y el que lee") no sabe él cuánto lo odié por hacerme entender que yo también soy una impostora, ya desde su primeras páginas de El impostor. Si también adoré a Feijoo por  lo que dijo de los profes ("recordade quen vos ensinou a ler"), cuánto lo odié por dejarme colgada de un teléfono en la última página de "Memoria da choiva". Pues lo mismo me pasa con mis alumnos, que los odio cuando en clase me traspasan sin verme con la mirada o cuando no sacan de ellos lo mejor de ellos, pero los adoré en este viaje a Santiago, con esa ilusión contagiosa, esas ganas de vivirlo todo. 

Y la reflexión del acto...pues la misma que la última vez, hace ya cinco años. En aquella ocasión tuve el privilegio de poder escuchar a Henning Mankel y salí exactamente con la misma sensación que ahora. Una sensación realmente agridulce. Porque cuando habló un alumno/a, cuando habló un profesor o cuando habló un autor, se llenaba la sala de un aire especial, daba la impresión de que todo podía ser posible, todo podía ser mejor. Y en ese momento, llegué  a creer que es importante, que es necesario todo lo que hacemos  dentro y fuera del aula, llegué a creer que somos parte del presente y del futuro...  Aunque quizá todo fue una vana ilusión, porque terminó el acto un político (me da igual el color) y entonces se rompió la magia. Con dos líneas de su discurso, desapareció esa áurea que se había creado, la piel ya no se me erizaba,  porque él ya no estaba en nuestro mundo. Y eso significa que nosotros, alumnos, profes y escritores, tampoco estamos en su mundo, y eso es terrible.
Podrá haber mil leyes más de educación, pero si no comparten nuestras ilusiones, nuestras ficciones y realidades, entonces, nada puede mejorar...

Noa preparando la lectura del acta, bajo la atenta mirada de Juanma y Marta (detrás Uxía y Laura)

Laura entregándole el premio a Colm Tóibín por  El testamento de María

 Uxía entregándole el premio a Pedro Feijoo por Memoria da choiva

 Noa leyendo el acta del premio de Javier Cercas por  El impostor

En el Hostal de los Reyes Católicos

Marta y Laura cenaron  con Colm Tóibín

Me encantaría que ellas nos comentaran cómo fue la cena y qué les pareció el acto.  Y también Juanma, Uxía y Noa.